Waarom doet Monique vervelend?

Onder aan de trap roep ik naar boven: “Monique, Elisa is er, kom je even gedag zeggen.”     Elisa is mijn vriendin en komt op de koffie. Monique, mijn dochter (4 jaar) komt naar beneden en geeft een hand. Elisa bewondert haar jurk en vraagt hoe haar knuffel heet. Monique is weinig spraakzaam.

In de kamer hangt de schommel en daar gaat ze op zitten. Elisa en ik praten. Monique schommelt, Eerst trekt ze gekke bekken, dan weer schommelt ze wild heen en weer. Ik erger me.

Naar boven sturen? Als ze erbij wil blijven moet dat kunnen vind ik. Waarom doet ze toch zo? 

Nu 25 jaar later vertelt Monique hoe ongemakkelijk ze zich daar voelde op die schommel.

gesprek moeder dochter 2 .jpg

Ze wist niet wat er van haar verwacht werd. Moest ze nog iets zeggen, kon ze weer naar boven gaan? Die vraag was voor haar destijds te vaag om te kunnen stellen, het gevoel van ongemak overheerste.

Het overkomt ouders nogal eens dat ze ten onrechte in de veronderstelling leven dat hun kind wel weet wat er in bepaalde situatie van ze verwacht wordt en dat kinderen hun vragen niet weten te verwoorden.

Met kinderen reflecteren op een situatie, waarvan je denkt dat het niet lekker liep kan dan helpen. Niet voor nu, maar voor een volgende keer. 

“Hé, Monique, vond je het  leuk dat Elisa er was? Of zat je je te vervelen daar op die schommel?” Wie weet wat ze geantwoord had.