Op zoek naar avontuur

Als ik de slaapkamer van mijn kinderen binnenkom, staat de stoel bij de klerenkast. De kast is leeg en de kleren liggen op de grond.

Dit is de tweede keer deze week en ik word woest op mijn driejarige dochter: “Dat mag niet, dat weet je toch, nu moet ik het allemaal weer opruimen. Waarom doe je dat in hemelsnaam, wil je me kwaad maken?” Met haar blauwe ogen kijkt ze verschrikt naar me omhoog en zegt niets. Mopperend ruim ik de kast weer in.

En dit was niet de laatste keer. Herhaaldelijk sleept zij de stoel uit de kamer, haalt de kast leeg. Niet wetend wat haar beweegt, word ik woest. Het moet ooit gestopt zijn, helaas weet ik weet niet (meer) wanneer en waardoor.

Nu is mijn dochter in de dertig en we halen herinneringen op. “Het was spannend” zegt ze. “Vooral of het me zou lukken om die stoel te verslepen zonder dat jij dat in de gaten had. En dan erop klimmen. Die kast leeghalen was bijzaak”

stoel verplaatsen.jpg

Dat heb ik destijds niet bedacht: Mijn kind had behoefte aan avontuur en op die leeftijd valt het niet mee om dat te verwoorden

Had ik nu maar ooit een rustig moment genomen, niet direct na het leeghalen van de kast, en het geduld opgebracht om dat gedrag te bespreken, dan was ik er misschien achter gekomen. Ik had vast een, voor mij minder frustrerende, activiteit kunnen verzinnen die voorzag in haar behoefte aan avontuur

Herhaald gedrag komt voort uit een behoefte die nodig vervuld moet worden. Het is zaak die behoefte te achterhalen, niet alleen bij de ander, ook bij jezelf. Dat vraagt tijd rust en interesse.