Appeltaart met feedback

Mijn man en ik zijn op fietsvakantie. Op een zonnig terrasje in Ruurlo bestel ik koffie met appeltaart. Als we afrekenen vraagt de serveerster: “Heeft het gesmaakt?”

“De koffie was heerlijk, de appeltaart lekker, maar wel ijskoud,” zeg ik naar waarheid. “Oh,” zegt het meisje en glimlacht, “dat komt, we halen die appeltaart bij de bakker hiernaast. Die taart staat ‘s nachts in de vriezer en gaat ’s ochtends de koelvitrine in. Het is nog vroeg, daarom is hij nog zo koud.”

koffie met appeltaart.jpg

Ik moet er om lachen, een echt adolescentenantwoord.

Ik lever kritiek - haar inlevingsvermogen staat meteen even op ‘stil’ en ze gaat direct in de verdediging door uitleg te geven. Háár schuld is het niet.

Mijn verborgen boodschap: “Ik houd niet zo van koude appeltaart, ik wou dat je hem op kamertemperatuur had gebracht,” pikt ze niet op.

Ik had ook duidelijker moeten communiceren, dan had ze vast aan de magnetron gedacht.        We betalen en geven een fooi omdat we het een beleefd meisje vonden.