Hulp bij tobben.  Gordonvaardigheden daar heb je wat aan!

Al twintig jaar, in december, nodigt Chris mij uit voor een etentje in het WG-café. Een jaarlijkse traditie, die mij dierbaar is. Chris is een ex-collega met wie ik in het verleden een aantal jaren intensief samenwerkte. Nu we beide met pensioen zijn nodig ik Chris uit voor een voorjaarsetentje elders in de stad en zien we elkaar 2x per jaar.

Het is december. Ik kijk uit naar het mailtje van Chris. Tevergeefs.

In plaats van de verwachtte uitnodiging komt er een digitale Nieuwjaarskaart. Ik snap het niet, maar stuur een bedankmail met goede wensen terug.

En dan ga ik malen, hoe kan dit?  

Zal ik een mail sturen en vragen waarom hij geen uitnodiging stuurt en of er misschien iets mis is? Ik heb dat ooit eerder gedaan en toen was hij het gewoon vergeten. Stel dat hij het weer vergeten is, ik wil me niet opdringen. Maar waarom dan wel een Nieuwjaarskaart?

 Nog voor ik tot een besluit gekomen krijg ik een mail van Chris: Hoe gaat het met je? Zit er nog een winters etentje voor ons in? Of wachten we tot het voorjaar?

Krijg nou wat. Geen rechtstreekse uitnodiging voor een etentje? Is dit een verkapte manier om te zeggen dat hij nu niet wil afspreken en moet ik dat dan beslissen?

Waarom zegt Chris dat dan niet gewoon? Dat moet toch kunnen tussen ons. Ik voel irritatie, teleurstelling. Hoe ga ik hierop reageren?

 Het is in dit soort situaties dat ik de tijd neem en mijn Gordonvaardigheden er heel bewust bij pak alvorens te reageren.

Stap 1   Wat is er aan de hand

  • Wat zijn mijn verwachtingen/overtuigingen.

  • Waarom ben ik verbaasd/ geërgerd?

  • De gebeurtenissen onbevooroordeeld bekijken. De feiten

Stap 2   Wat bedoelt de ander eigenlijk te zeggen?

  • Actief luisteren (acceptatie, interpreteren en vragen of je interpretatie klopt)

Stap 3    Wat vind ik ervan?

  • Spreken in ik-boodschappen. (Open en eerlijk)

  1.   Ik verwacht een uitnodiging in december.   

    Ik krijg een digitale nieuwjaarskaart. Mijn mail bestaat uit een bedankje en nieuwjaarswensen, zonder verwijzing naar onze etentjes.

  2.  Kan het zijn dat Chris op basis van mijn mail denkt dat ik geen afspraak wil maken en daarom zijn uitnodiging nogal vrijblijvend geformuleerd heeft omdat hij zich niet wil opdringen. 

  3. Daarna is het formuleren van een antwoord mail niet moeilijk meer.

Ik schrijf dat ik zijn mail niet goed snap en een duidelijker uitnodiging had verwacht. Het is immers winter, zijn beurt om te organiseren (verwachting formuleren)

Ik vraag of hij misschien redenen heeft om te denken dat ik nu niet wil afspreken? Ik vraag of hij zelf misschien pas in het voorjaar afspreken. ( Interpretatie checken)

Ik spreek mijn waardering voor onze etentjes uit en dat ik graag of nu en/of in het voorjaar wat wil afspreken (Ik-boodschappen).

Per kerende mail krijg ik antwoord. Misverstand: Chris had in zijn hoofd dat ik het winteretentje organiseerde en had op mijn uitnodiging zitten wachten.

Opmerkelijk: de gedachte dat ik me vergiste en het mijn beurt zou zijn om te organiseren is, vreemd genoeg, niet in mijn hoofd opgekomen.

 Eind goed, al goed. We hebben volgende week een afspraak. Ik verheug me erop.

Het had ook anders kunnen lopen. Onuitgesproken verwachtingen kunnen tot grote conflicten leiden, relaties om zeep helpen. Zeker wanneer je boos wordt en je je in eigen gelijk en verontwaardiging vastbijt en van daaruit reageert.

Zoals zo vaak ben ik blij dat het gedachtegoed van Thomas Gordon op mijn pad gekomen is.